Karol „Zal” Zalewski

Wiem, że nie jest to dla wielu z nas wygodne, ale w trakcie czytania dowolnie wybranego artykułu warto zwrócić uwagę na jeden bardzo ważny element - źródła. Szczególnie, gdy mowa o tekstach odnoszących się do obcojęzycznych prac. Z jednej strony źródło może być mało wiarygodne, szczególnie, gdy ktoś odnosi się do brukowców. Z drugiej zaś strony drobny błąd przy tłumaczeniu tekstu może zaważyć na jego wydźwięku.

Oczywista oczywistość, ale rzadko stosowana w praktyce. Szczególnie, gdy mamy do czynienia z łańcuszkiem artykułów odnoszącym się do źródeł wtórnych, a nie jednego pierwotnego. Przykład? Proszę bardzo - „Używasz Open Source? Jesteś piratem!” z LinuxNews.pl. Brr...

Swego czasu głośno było o Pakiecie Telekomunikacyjnym oraz Francji, w której to wprowadzono politykę trzech ostrzeżeń kończących się odcięciem od Internetu. Natomiast niewielu wie, iż takie działania - z tą różnicą, że bez żadnych ostrzeżeń, sądu itp. - prowadzi się m.in. w akademickiej sieci komputerowej w akademikach PG.

Wystarczył mail jednej z organizacji do osób zajmujących się administracją sieci, aby kolega Wielki Owiec został pozbawiony dostępu do Internetu na 3 miesiące. Co więcej, kolejna wpadka oznaczałaby odcięcie na cały okres studiów. Urocze, prawda?

Na żywo, od 14⁰⁰ - można oglądać m.in. na stronie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów lub Onet.tv.

Och! Wygląda na to, że nie tylko polska Policja wpadła na pomysł instalowania policyjnych backdoorów w popularnych serwisach internetowych. Amerykanie również uznali to za interesujące rozwiązanie i jeżeli wziąć pod uwagę ostatni trend dot. funkcjonowania prawa w Internecie to zaraz i połowa Europy je wdroży. EFF już teraz ma pełne ręce roboty.

Mam tylko nadzieję, że tym razem znajdą sobie nieco porządniejsze argumenty, niż nagła moda na pedofilię, czy też wszechobecne gwałty na prawach wydaw... autorskich. Nie sądzicie, że to nieco niepokojące, iż w przeciągu ostatniego roku co najmniej połowa świata uznała, że jednym z najbardziej palących problemów jest pozorna anonimowość i swoboda wypowiedzi w Internecie?

Zdarza mi się jeszcze czasem rozmawiać przez telefony VoIP z wykorzystaniem mocno obciążonych łącz asymetrycznych oraz braku QoS. Zdigitalizowany głos i przerwy w połączeniu niesamowicie irytują zarówno mnie, jak i osobę po drugiej stronie. Zawsze wtedy zastanawiam się, co sprawia, że używa się jeszcze routerów, które nie posiadają możliwości nadawania wyższego priorytetu szczególnie istotnym usługom.

W przypadku VPN-a sprawa jest nieco mniej oczywista, ale korzyści z serwera/klienta po stronie routera dostrzega chyba każdy, kto miał okazję pracować zdalnie lub bywać z komputerem poza domem. Niby prosta sprawa, wystarczy trochę mocy obliczeniowej i wykorzystać OpenVPN, ale tylko nieliczne urządzenia udostępniają taką możliwość jeżeli mowa o rynku SOHO. W gruncie rzeczy rozwiązanie tego problemu sprowadza się do zakupu drogiego urządzenia, lub takiego, które będzie w stanie udźwignąć OpenWRT, DD-WRT itp.

Wojna to pokój
Wolność to niewola
Ignorancja to siła

„Rok 1984”, George Orwell

To tak właściwie dosyć zabawne, że „neutralność technologiczna” w polskim wydaniu to cecha objawiająca się zakazem dyskryminacji kogokolwiek, czyli m.in. rozwiązań całkowicie uzależniających odbiorcę od pojedynczego dostawcy. Po co komu otwarte standardy? To jedno ze spostrzeżeń, które nasuwa się po lekturze artykułów dot. informatyzacji ZUS-u czy też przetargu MSZ.

Tęsknię za ignorancją.

In the aftermath of Google's announcement, some members of Congress are reviving a bill banning U.S. tech companies from working with governments that digitally spy on their citizens. Presumably, those legislators don't understand that their own government is on the list.

Bruce Schneier, amerykański kryptograf i specjalista z zakresu bezpieczeństwa teleinformatycznego.

Cytat pochodzi z artykuł datowanego na 23 stycznia i opublikowanego na stronach CNN. Uważam, że warto zapoznać się całą jego treścią. Bruce tak, jak ma to w zwyczaju, spokojnie i rozsądnie opisuje, jakie zagrożenia niesie ze sobą istnienie systemów służących do inwigilacji elektronicznej całych państw. Co więcej, nie pisze jedynie o tym, co może się stać, lecz także o tym, co już się stało i dlaczego miało to miejsce.

Jeden ze znajomych podesłał mi link do filmu dokumentalnego znajdującego się na stronach TVP.pl. Ale to nie film przykuł moją uwagę, a podane wymagania techniczne:

System operacyjny: Legalna wersja Windows XP/SP2, 2003, Vista oraz odtwarzacz Windows Media Player v10 (wraz z zalecanymi aktualizacjami) lub v11

Pomijając to, że film oglądam na „legalnym” Debianie, zastanawiam się, jaki jest sens podawania tego typu informacji w podanej wyżej formie? To tak, jakby podkreślać, że odbiorca filmu powinien być żywy w trakcie jego oglądania. Na wszelkie bóstwa - czyżby TVP również chciało uzyskać Złote Blachy od Koalicji Antypirackiej?

Już jakiś czas temu próbowałem ugryźć typografię, ale... Ujmijmy to jasno i zwięźle - zupełnie mi to nie wyszło. Przynajmniej od strony tworzenia fontów. Udało mi się jednak wyrobić własne zdanie na temat estetyki kilku fontów dostępnych na wolnych licencjach.

Od jakiegoś czasu do pisania anglojęzycznych dokumentów najczęściej wykorzystuję Gentium Basic, a w przypadku polskojęzycznych Charis SIL (fonty szeryfowe). Do całej reszty stosuję bezszeryfowy DejaVu Sans oraz DejaVu Sans Mono o stałej szerokości. Mam słabość do Gentium. Szkoda tylko, że na ekranie nie wygląda tak samo dobrze, jak na papierze.

W ramach eksperymentu od dziś na blogu stosuję DejaVu Sans (z fallbackiem do Ariala) oraz DejaVu Sans Mono (w przypadku braku - Courier New). Mam nadzieję, że ułatwi to odbiór tym osobom, które nie korzystają z czytników RSS/Atom.

[EDIT] Niestety, problemy z czytelnością pod Windowsem wykorzystującym ClearType sprawiły, że zastosowałem nieco inne rozwiązane.

Ponad 38 milionów obywateli, kilkanaście milionów Internautów i jedynie około 30 węzłów Tora. Polaku! Wesprzyj wolność i anonimowość w Internecie! Stwórz własny przekaźnik Tora!

Nie wymaga to wiele pracy, ani ogromnego pasma, a przekaźnik nie będący węzłem wyjściowym utrzymywać może każdy.

Od 1 stycznia br. obowiązuje nowe rozporządzenie do prawa telekomunikacyjnego naruszające prywatność Internautów. Odsyłam do treści, która wygląda interesująco i określa m.in. jakie informacje muszą być przechowywane u ISP. Polecam również lekturę tego, co napisał Rozie.

Aby było zabawniej najprawdopodobniej w najbliższej przyszłości wejdzie w życie „Rejestr Stron i Usług Niedozwolonych”. Co więcej, już teraz myśli się także o wprowadzeniu możliwości odcinania Internautów od Sieci, a fanatyczni obrońcy majątkowych praw autorskich sugerują również zniesienie dozwolonego użytku osobistego. Jestem ciekaw, czy równie poważnie myśli się nad zniesieniem tych kilku procent z ceny nośników danych i urządzeń kopiujących (CD, DVD, HDD, nagrywarki, kserokopiarki itp.), które przeznacza się na OZZ?

Jako, iż mój poprzedni klucz OpenPGP (0x7BAA42D7) był stworzony w zamierzchłych czasach, kiedy to jeszcze nie zdawałem sobie sprawy z wad ciphera DSA i kilku innych czynników postanowiłem dziś stworzyć nowy klucz - 0x39FED2FF (ważny do 2011-01-18). Tym razem do szyfrowania i podpisu wykorzystywane są klucze RSA o długości 4096 bitów. Dla pewności - podpisany moim starym kluczem oraz kluczem CAcert.org.

Na marginesie - korzystam z keyservera MIT.

Na niniejszym blogu zaszła drobna zmiana dot. licencji na której publikuję wpisy. Po zmianie jest to LPRCTKC będąca polskojęzycznym odpowiednikiem WTFPL. Jej treść dostępna jest na jednej z moich stron. Całość z przymrużeniem oka.

Idealna, prawda? Komentarze pozostają bez zmian.

Raz na jakiś czas sugeruje mi się, że jestem uprzedzony do wszelkiej maści twórców. Jednak trudno mi jest się zgodzić z takim zarzutem. Jakby na to nie patrzeć, sam jestem twórcą i stan ten nieprędko się zmieni. Byłoby nielogicznym, gdyby moje uprzedzenie tyczyło się mnie samego. Owszem, często piszę o specyficznej grupie twórców, jakimi są artyści, ale też nie wynika to z mojej niechęci do nich. Wręcz przeciwnie. Bez nich nie mógłbym posłuchać ulubionej muzyki, czy też zasiąść przy książce. Zatem co takiego sprawia, że jestem posądzany o posiadanie awersji do artystów?

Jest to przede wszystkim moja niechęć do tego, w jaki sposób traktowane są oferowane przez nich twory, czy też usługi. W normalnym świecie klient może zareklamować wadliwą usługę. A co może zrobić ktoś, kto trafił na kiepsko wykonany koncert, czy też źle złożony film? Reklamacja? Wolne żarty. Do tego dochodzi zachowanie licznych właścicieli majątkowych praw autorskich („mój wydawca jest złodziejem”), długość trwania takich praw (ochrona artysty po jego śmierci to interesująca anomalia) oraz dążenie do stworzenia kasty uprzywilejowanej, czyli artystów. Innymi słowy - tak, jestem uprzedzony, lecz nie do artystów, a do formy w jakiej próbuje się na ich twórczości zarobić. Czy jest to coś, czego powinienem się wstydzić?

Ostatnio, w napływie ołowianych myśli Zala, doszedłem do wniosku, że dzieci nie powinny być wychowywane na książkach Terrego Pratchetta, twórczości Markiza de Sade i tekstach Friedricha Nietzschego. To zbyt zdrowe.

Swoją drogą, jest to całkiem interesujący problem. Jaką lekturę podrzucać tym najmłodszym członkom rodziny? O Lemie i Pratchettcie wspominać nie trzeba, ale z doborem innych lektur miałbym pewien problem. Szczególnie, gdy mowa o wieku przedszkolnym.